Sluiten Terug

“Ineens had ik weer een fietsstoeltje op mijn fiets. 

Zomaar op een zonnige ochtend op de fiets naar de kinderboerderij om samen diertjes te gaan kijken. Vincent vindt het heerlijk om met de 2-jarige Job op pad te gaan. Job* was 10 weken oud toen hij bij zijn pleegouders Vincent* en Marjolein* in huis kwam. Mensen om hen heen vroegen soms waar ze aan begonnen; bijna 50 en dan weer voor een baby zorgen.  

Huis en hart groot genoeg
Het gezin van Vincent en Marjolein telt 4 kinderen. Na 3 biologische dochters adopteerden ze een meisje uit China. Inmiddels is hun oudste dochter al het huis uit en is jongste dochter Meike* ook al 19. Ook na de adoptie van Meike bleef het kriebelen. Ze hadden ruimte, tijd en liefde genoeg voor nog een kindje, zo vertelt Marjolein. Dat is ook wat ze hun kinderen mee wi
llen geven. “Je kan niet de hele wereld veranderen maar wel de wereld van één persoon”. 

Omdat hun huis en hart groot genoeg voelde, reageerden ze een paar jaar geleden op een oproep van Pactum waarin pleegouders werden gezocht. Het gezin heeft het pleegzorgtraject zoveel mogelijk samen doorlopen. Ook de 4 dochters werden betrokken bij de voorgesprekken, het onderzoek en de cursus. Vincent en Marjolein hadden verwacht een ouder kind toegewezen te krijgen. “Tijdens één van de gesprekken riepen onze dochters lachend dat een baby ook leuk zou zijn. We hadden geen moment bedacht dat we ook echt pleegouders van een klein jongetje zouden worden”.  

Twintig jaar terug in de tijd
Begin 2019 kregen ze een telefoontje voor een crisisplaatsing. Of ze die dag nog plaats hadden voor een jongetje van 10 weken. Marjolein vertelt dat het telefoontje om 13.00 uur binnenkwam en dat om 15.30 uur Job al gebracht werd. “We hebben direct ons netwerk ingeschakeld. Onvoorstelbaar hoeveel hulp we kregen. We hadden in korte tijd een
Maxi-Cosi, kinderwagen, bedje en kleding in huis.” Vincent vult aan: “We gingen ineens 20 jaar terug in de tijd. Maar het is onvoorstelbaar hoe snel dat weer went, ik had er helemaal geen moeite mee. We genieten zo enorm van dit kleine mannetje”. Ook de pleegzussen van Job zijn dol op hem. Zijn oudste zus heeft al aangegeven dat, als het nodig mocht zijn, zij de zorg voor hem zou overnemen. Job heeft met 4 zussen een groot netwerk om zich heen gekregen.  

Kusje voor mama
Vincent en Marjolein zijn blij met het contact met de pleegzorgbegeleider. Zeker in het begin was het voor de contactmomenten met de moeder van Job fijn dat er een tussenpersoon was. Hoewel Job zijn moeder helaas niet veel ziet doen Vincent en Marjolein er alles aan om Jobs moeder op de hoogte te houden. Iedere twee weken zorgt pleegzorgbegeleider Yvonne ervoor dat ze foto’s en een verslagje over Job krijgt. Marjolein vindt het erg belangrijk dat er een rol is voor de mama van Job. ”Job heeft een foto van zijn mama op zijn slaapkamer staan. En elke avond voordat hij gaat slapen geeft hij die een kusje. Zo is mama er toch elke dag een beetje bij.” Daarmee wil ze aangeven dat er echt een plek is voor de moeder en dat het ook zo moet zijn.  

Geen roze wolk
Hoewel het met Job heel goed gaat en het fijn is om te zien hoe hij zich ontwikkelt, wil Vincent benadrukken dat het echt niet altijd een roze wolk is. “Het is mooi om iets voor een ander te kunnen betekenen maar je moet er wel goed over nadenken. Bezoek informatieavonden, volg een cursus, praat er over met professionals.” Hij maakt zich zorgen over het aantal terugplaatsingen.  Soms is het pakketje te zwaar; wanneer een kind te veel problemen heeft die pleegouders niet aan kunnen. Pleegouders moeten volgens hem op tijd hulp in schakelen. Soms is er meer ondersteuning en hulp van professionals nodig. Daar moeten zowel pleegouders als hulpverleners alert op zijn.

*Om privacyredenen zijn de gebruikte namen gefingeerd. 

 

Delen