Sluiten Terug

“Bij crisispleegzorg weet je in de ochtend nog
niet welk kind je ’s avonds in huis hebt”

Aukje* en haar man hebben een pleegkind Joris*. Hij is al bij hen vanaf dat hij 17 dagen oud is. Ook woont Lola* bij hen, zij is gekomen vanuit een crisisplaatsing. Lola is 3 jaar oud en heeft de ontwikkeling van een kind van 1 jaar. Zij woont nu 1,5 jaar bij Aukje en haar man. Aukje: “De moeder van Lola zei op een gegeven moment tegen ons: ‘Het lijkt wel of haar ogen anders gekleurd zijn. Of ze blauwer worden’. ‘Nee’, zei ik, ‘ze leven weer. Ze heeft weer een ondeugend snoetje gekregen. Toen ze bij ons kwam zat er echt geen levenslust in haar ogen. Wel wantrouwen en angst.’
Aukje is fulltime moeder. Hierdoor kunnen de kinderen thuis zijn en tussen de middag vanuit school bij Aukje aan tafel aanschuiven. Ook hoeven de hele jonge kinderen niet naar de opvang.

Het begin bij crisispleegzorg
Als een kindje bij ons thuis komt is het beschadigd. De eerste periode ben je eigenlijk bezig met ‘puinruimen’. Het is belangrijk om een kind dan heel veel liefde te geven. Daarnaast moet je hem of haar laten weten dat ze gewoon kind mogen zijn.
Wij hebben hier een meisje in huis gehad, ze was nog geen 5 jaar. En ze was gewend om thuis alles te doen. Tot en met de wc schoonmaken aan toe. Ik wilde natuurlijk absoluut niet dat ze dit bij mij ook ging doen. Ik zei iedere keer tegen haar: ‘Je hoeft niet te helpen, blijf maar lekker spelen’. En na een aantal weken kwam ze naar me toe en zei ze: ‘Weet je wat ik hier nou het allerfijnst vind? Dat ik spelen mag, ik mag gewoon kind zijn’.

‘We werden een keer om 17 uur gebeld en om 18.30 uur hadden we een baby van drie maanden en een jochie van 3,5 jaar in huis’

Tijdens de crisispleegzorg
Wij hebben heel vaak peuters in huis gehad. ’s Avonds met het afruimen van de tafel lieten wij hem of haar dan wel eens de suikerpot terugzetten in de keuken. Nou, je moet eens zien hoe trots ze zijn als dat lukt. Dat stukje zelfvertrouwen is zoveel waard.
Wij zeggen altijd: ‘Het mooiste moment is de grote mond’. Dan voelen ze zich veilig genoeg om jou af te bekken. Je kunt het natuurlijk niet goedkeuren, maar het is toch wel erg mooi dat moment.

Afscheid nemen
Wanneer het moment aanbreekt dat de pleegkinderen weer gaan, is het fijn als je aan dit moment samen een goed gevoel over kunt houden. Als ze teruggaan naar hun ouders of naar een pleeggezin voor langere tijd hebben wij vaak een vast ritueel. Vrijdag ’s avonds nemen we hier afscheid. Grotere kinderen mogen zelf kiezen wat ze willen eten. Op zaterdagochtend slapen we eerst samen uit en vervolgens laden we de spullen in. Bij aankomst bij de ouders of het nieuwe pleeggezin drinken we dan even een kopje koffie. En ik laat de pleegouders weten welke kleding door hun moeder is gekocht, welke spulletjes van vader en moeder zijn. Even gewoon nog wat laatste dingetjes. En dan is het gewoon een kus, en gaan.

* De namen zijn gefingeerd om de privacy te waarborgen.

Delen