Sluiten Terug

Als thuis wonen niet meer gaat, kan een pleeggezin (tijdelijk) een veilig en warm thuis bieden. Pleegouders nemen voor korte of langere tijd een kind op in hun gezin, soms 7 dagen per week, soms af en toe een weekend. Zij stellen hun huis en hart open voor kinderen die vaak veel hebben meegemaakt. Pactum ondersteunt pleegouders daarin.  Pleegzorgbegeleider Lotte beschrijft haar werk. 

Telefoontje
Snel prop ik het laatste stukje brood in mijn mond, pak mijn spullen bij elkaar, check nog één keer mijn telefoon op berichtjes en loop dan naar buiten. Onderweg naar mijn afspraak word ik nog even gebeld. Het is de Jeugdbescherming. De jongere die was weggelopen uit het pleeggezin is terecht. Ze blijkt bij een vriend te zitten. We besluiten dat we haar daar nog even laten, zodat zij tot rust kan komen. Als je leven zo ingewikkeld is als je 15 jaar bent, dan kan het soms fijn zijn om op een neutrale plek even alles op een rijtje te zetten. We spreken af contact te houden, ik hang op en zie op mijn navigatie dat ik inmiddels bijna mijn bestemming heb bereikt.
 

Op bezoek
Ik draai de parkeerplaats op van de basisschool en hoor op dat moment net de schoolbel gaan. Terwijl ik richting het schoolplein loop, zie ik dat er een klein jongetje met een grote rode tas hard naar mij zwaait.
Koen* staat al op me te wachten. Ik zwaai terug en hij zet een sprintje in mijn richting. Terwijl hij met mij meeloopt naar de auto en even later zijn rode tas op de achterbank gooit en in de auto klimt, kletst Koen honderduit. Hij vertelt dat hij er zin in heeft, maar dat hij het stiekem ook een beetje spannend vindt. Eén keer in de zoveel weken ga ik samen met hem op bezoek bij zijn moeder en vader. Soms lukt het zijn vader niet om erbij te zijn, omdat hij dan op bezoek moet komen bij de politie. Gelukkig zijn ze er vandaag wel allebei.  

De omgang is op neutraal terrein en onder begeleiding, omdat de ouders van Koen het nog erg moeilijk vinden dat hij in een pleeggezin woont. Het is lastig voor hen om deze boosheid en het verdriet te moeten bewaren voor een ander moment dan het bezoekmoment. We zien zijn ouders al staan wachten en toeteren even naar ze. Zodra de autodeur opengaat sprint Koen uit de auto en rent in de armen van zijn ouders. Gezamenlijk gaan we de speelruimte binnen en ik neem ergens plaats waar zij geen last van mij hebben. Het is hun momentje met elkaar. Ik ben slechts de toeschouwer die meekijkt en soms wat bijstuurt als dat nodig is.

Twee mama’s en papa’s
Er wordt gekletst, snoepjes uitgedeeld en veel gelachen.
Koen vertelt over de volleybalwedstrijd van afgelopen weekend en hoe hij zijn sportschoenen vergeten was. ‘Ja, mama was daar helemaal vergeten aan te denken!’ zegt hij lachend. Zijn moeder kijkt hem vragen aan; ‘wat bedoel je, ik ben toch niks vergeten?’. ‘Nee, die ander mama bedoel ik!’ roept hij dan. Dan valt het stil. Koen kijkt met verschrikte grote ogen van zijn moeder, naar zijn vader en uiteindelijk beland zijn blik op mij. Waar ik hem normaal geruststel met een glimlach en een kleine schouderophaal, merk ik dat ook bij mij even de spanning stijgt. Die ogenschijnlijk onschuldige woorden drukken op een jarenlang gevoel van verdriet, gemis en boosheid. Moeder slaakt een diepe zucht en kijkt het jongetje aan. ‘Eigenlijk heb je gelijk’ zegt ze dan ‘Je hebt ook twee mama’s. Ik ben je echte mama, want je hebt in mijn buik gezeten. Maar Erica is ook een beetje je mama. Dus twee mama’s en twee papa’s’. Ze kijkt zijn vader aan. Ondanks dat ik zie dat het deze vader heel veel moeite kost, knikt hij instemmend. Er verschijnt een enorme glimlach op het gezicht van Koen en hij kruipt even heel dicht tegen zijn moeder aan. Ik merk dat ik geraakt ben door wat er zojuist gebeurd is. Ik bedenk me dat de liefde van deze ouders voor dit jongetje enorm groot moet zijn, om zo over je eigen pijn heen te kunnen stappen omdat je weet dat dat het beste is voor je kind. 

Bijzondere vorm van hulp
Even later is het bezoek ten einde. Na een aantal dikke knuffels klimt
Koen achter in mijn auto. We delen mijn Sultana en we luisteren even naar de radio, terwijl we richting zijn pleegouders rijden. Ik realiseer me dat hetgeen wat zojuist bij het bezoek gebeurde, maakt dat pleegzorg zo’n bijzondere vorm van hulp is. Waar ouders en pleegouders elkaar anders waarschijnlijk nooit in het leven hadden ontmoet, moeten zij opeens de zorg en liefde delen voor zoiets kostbaars als een kind. Samenwerken en elkaar de ruimte en erkenning geven is daarin essentieel. 

Koen kijkt uit het raam en slaakt dan een diepe zucht. Ik kijk even achterom en vraag of er iets is. Hij schudt van nee en zegt dan: ‘Ben gewoon blij. Gewoon blij met mijn twee mama’s en twee papa’s’. Hij kijkt weer naar buiten en eet verder van zijn Sultana. Ik kijk weer vooruit en moet glimlachen. Ook ik ben blij dat hij twee mama’s en twee papa’s mag hebben.  

*Om privacy redenen zijn de gebruikte namen gefingeerd. 

 

Delen